Olympus (deel 2)
vrijdag 02 mei 2008Om 05:00 uur gaat de wekker. Het is erg koud buiten, onder het vriespunt. Snel ontbijten we met hartkeks, ruimen de tent op en gaan op weg. De Bulgaren wilden ook wel mee, maar ze zijn erg laat opgestaan. Probeerden waarschijnlijk nog even hun roes uit te slapen na alle whisky van gisteravond.
We zoeken eerst een plekje tussen de bomen waar we onze rugzakken kunnen verstoppen en waar we een klein rugzakje kunnen vullen met eten, drinken en warme kleding voor onderweg.
Na een klein stukje lopen, komen we bij een steile helling bedekt met sneeuw. Het pad is nu ook verdwenen maar we zien nog wel sporen in de sneeuw. We klimmen ook maar naar boven. Gelukkig hebben we een soort van spike's, wat nog wat grip geeft in de sneeuw. Als je niet oppast, zak je zeker tot aan je heupen in de sneeuw weg. We klimmen hoger en hoger, tot we bij een splitsing komen. We nemen de route riching de top van de Olympus (of Mitikas).
Onderweg worden we nog overvallen door een flinke wind en we zijn blij met onze nieuwe water- en winddichte jassen met capuchon, die we ook maar snel aantrekken. Door de sneeuw raken we al snel het pad kwijt, en het is ons ook onduidelijk waar nu precies de top is. Terwijl wij even uitrusten, zien en horen we in de verte de Bulgaren ook aankomen. Ons Bulgaars is niet heel goed, maar het klinkt alsof ze ruzie aan het maken zijn. Even later bereiken de Bulgaren ons. "I'm thirsty" zegt één van de Bulgaren en hij pakt een fles whiskey en zet die aan zijn mond. De andere pakt een beker, schept er wat sneeuw in en gooit zijn beker vol met whiskey. We besluiten om niet samen met hun naar de top te gaan, maar terug te keren, omdat we ook nog flink moeten dalen in de sneeuw. De afdaling is wel lastig voor Dorien, die een paar keer valt en Michiel moet ook nog een paar keer de helpende hand bieden.
Om half twee komen we weer terug bij de hut, waar we nog een paar uurtjes lekker in de zon zitten en lekker mensen gaan kijken. Een frans stel geeft ons wat dadels. Om half vier vertrekken we weer naar beneden, maar de rugzak doet wel veel pijn op de inmiddels verbrande schouders! De afdaling verloopt langzaam. Dorien glijdt steeds uit en loopt daardoor een stuk langzamer dan Michiel.
Om 18:00 uur zijn we terug bij de hut in Prionia, waar we een cola drinken en een taxi bellen. In Litochoro eten we lekker in een restaurant (zonder magnetron) en we slapen in een lekker bed. 's Avonds doen we nog even inkopen in de plaatselijke supermarkt, waar we zomaar een gasflesje tegenkomen! Die nemen we mee, want morgen willen we op een camping aan zee slapen.
Foto's van deze dag (12)
